ما وبها رو creator-first معرفی کردیم. در این مورد یک اصل داریم. اینکه creator روی محتوایی که ایجاد میکنه کنترل و مالکیت داشته باشه. (که مالکیت و کنترل مسئولیت هم میاره)
علاوه بر همه این ها، بخش کامنت های خصوصی وبها کاملا end to end طراحی شده و جزئی از فضای شخصی نویسنده محسوب میشه.
ما به نویسنده ابزار میدیم اما به جای اون تصمیم نمیگیریم.
سوال خوبیه! همونطور که میدونید قبلا در پستی در رابطه با بخش گزارش ها در وبها گفته بودیم، حتی اگر از طرف مراجع قضایی دستور حذف محتوای شما داده بشه ما صرفا محتواتون رو پیشنویس میکنیم! در نتیجه از شبکه حذف میشه اما به طور کامل حذف نخواهد شد و به شما دلایل گزارش و پیشنویس شدن و حتی نحوه رفع اون رو میگیم!
دلیل پیشنویس شدن اینه که نوشتن هر مطلبی زمان برده! حذف اون کار غیر منطقی هست! با این سیاست هم به حق و حقوق نویسنده احترام میزاریم و هم به فعالیتمون در دایره قوانین فعلی ادامه میدیم!
درنهایت به امید آزادی بیان، وبها خانه ای برای همه ما وب نویس ها خواهد بود.
]]>پلتفرمهای اجتماعی، محتوا را به سوخت فانی برای الگوریتم تبدیل کردهاند:
وبلاگنویسی در ۳۲ سال گذشته دورههای مختلفی را طی کرده است؛ از دفترچههای شخصی نسل اول تا رسانههای تجاریشده نسل دوم.
اما وبلاگ نسل سوم که در پلتفرم وبها تبلور یافته، پاسخی به نیاز امروز است: ترکیبی از مالکیت وبلاگ و قدرت شبکههای اجتماعی.
در وبلاگ نسل سوم، برخلاف مدلهای قدیمی که وبلاگ یک جزیره تنها بود، دو لایه موازی وجود دارد:
1- لایه نوشتههای بلند
این لایه، آرشیو فکری و خانه اصلی شماست. نوشتههای بلند، عمق فکری شما را نشان میدهند و هویت پایدار شما را در وب میسازند.
این بخش تحت مالکیت کامل شماست و هیچ الگوریتمی نمیتواند آن را حذف کند.
2- لایه پستهای کوتاه
مشکل وبلاگهای قدیمی دیده نشدن بود. در نسل سوم، شما برای هر مقاله عمیق، یک پست کوتاه منتشر میکنید.
این پست لزوماً بخشی از آرشیو اصلی نیست، بلکه نقش یک قلاب را در فید اجتماعی پلتفرم ایفا میکند تا مخاطب را از جریان پرسرعت شبکه به سمت خانه امن و عمیق شما، یعنی وبلاگ، هدایت کند.
نوشته بلند هویت میسازد، پست کوتاه توزیع ایجاد میکند.
ما در وبها آموختهایم که نباید اشتباهات گذشته را تکرار کنیم:
برای مدت زیادی توی بستر اینستاگرام، یه مجله مخصوص محلهای که زندگی میکنم داشتم. روزانه با تعداد زیادی از آدمها صحبت میکردم و حرفهاشون رو میشنیدم.
طوری بود که نماینده شهرمون که توی مجلس هست، به صفحه من پیام میداد و میپرسید که دغدغه مردم چیه؟ چه چیزی نیازه؟
جایی که من زندگی میکنم خیلی سال نیست که درست شده. آدمهایی که اینجا زندگی میکنن اصولاً اینجا به دنیا نیومدن. همه از شهرهای دیگهای اومدن. این باعث میشه که اینجا بهشون کمتر حس خونه رو بده.
مجله حواسش به این موضوع بود. خودم معمولاً به پیادهروی میرفتم و از محله و داستانهاش عکسها و فیلمهایی تهیه میکردم تا آدمها باهاش ارتباط بگیرن.
اما حالا که اینترنت قطع شده، صفحه منم از دسترسم خارج شده.
این روزها بیشترین چیزی که بهش فکر میکنم این هست که اگر اون صفحه یک وبلاگ بود و در بستر وب ایجاد میشد، الان در چه وضعیتی میبود؟
فکر میکنم این پست جوابش رو داده.
اگر دوست دارید که ورژن اول وبها زودتر راه اندازی بشه میتونید با پر کردن این پاسخنامه باعث افزایش سرعت پروژه بشید : کلیک
– نویسنده : فاطیما باغنده
اینه که هویت و مالکیت محتوا رو به تولید کننده های محتوا برگردونه. این یعنی نویسنده به طور کامل مالک محتوایی میشه که ایجاد میکنه. و این محتوا میتونه شامل :
ارزشمند ترین قسمتش اینه که تولید کننده های محتوا میتونن از این موضوع پول در بیارن. از هر چیزی که در فضای وبها ساخته میشه میشه پول دراورد.
یعنی هر کسی که توی این سیستم تولید کننده هر چیزی که باشه میتونه ارزش اقتصادی ایجاد کنه.
خونه جاییه که شخصی، پایدار و قابل مالکیت هست؛ خونه، وبهاست!
]]>به هر حال این وبلاگ برای این ساخته شده تا اخبار نهایی در مورد وب ها رو به شما برسونیم❤️ میتوانید از طریق فرم زیر کامنت بگذارید
نگران نباشید وب ها در حال توسعه هست…
]]>32 سال از زمانی که اولین وبلاگها در اینترنت شکل گرفتند میگذرد. در این 32 سال، وبلاگها دورههای مختلفی را پشت سر گذاشتند؛ از دفترچههای شخصی ساده گرفته تا رسانههای حرفهای و سایتهای محتوایی بزرگ. اما در همین مسیر، چیزی بهتدریج از دست رفت:
خود مفهوم وبلاگنویسی.
وبلاگها در ابتدا بسیار ساده بودند. جایی برای نوشتن، فکر کردن با صدای بلند، ثبت تجربهها و به اشتراک گذاشتن دیدگاهها. نویسنده یک خانه در اینترنت داشت و خوانندگان مستقیماً با او ارتباط برقرار میکردند.
این رابطه ساده و انسانی بود.
اما با گذشت زمان، این فضا تغییر کرد.
کمی بعد، شبکههای اجتماعی وارد شدند و بخش بزرگی از گفتوگو و تعامل را از وبلاگها گرفتند.
مردم به جای نوشتن طولانی، شروع کردند به نوشتن کوتاه:
در نهایت چیزی که باقی ماند، وبلاگهایی بود که بیشتر شبیه مجله یا رسانه های اینترنتی بودند تا فضایی برای نوشتن.
به همین دلیل است که امروز میتوان گفت:
وبلاگنویسی در مفهوم کلاسیک خودش عملاً دیگر وجود ندارد.
نه به این معنا که نوشتن از بین رفته، بلکه به این معنا که شکل و محیط آن تغییر کرده است.
اگر وبلاگهای قدیمی دیگر پاسخگوی نیاز امروز نیستند، شکل جدید آنها باید چگونه باشد؟
ما در وبها تلاش کردیم به این سؤال پاسخ بدهیم و به همین دلیل مفهوم وبلاگ نسل سوم را مطرح کردیم.
وبلاگ نسل سوم در واقع بازتعریف وبلاگ برای اینترنت امروز است؛ اینترنتی که در آن سه چیز اهمیت زیادی دارد:
در مدل قدیمی، وبلاگ بیشتر شبیه یک جزیره بود. جزیره ای تنها و هر کسی سایت خودش را داشت، اما کشف شدن و ارتباط با دیگران کار سادهای نبود.
در مدل شبکههای اجتماعی، ارتباط وجود دارد اما هویت و مالکیت از بین میرود؛ محتوا در پلتفرمها گم میشود و نویسنده کنترل چندانی روی فضای خود ندارد.
وبلاگ نسل سوم تلاش میکند این دو دنیا را با هم ترکیب کند.
در این مدل، هر نویسنده همچنان یک خانه مستقل در اینترنت دارد؛ جایی که میتواند:
این همان روح اصلی وبلاگ است:
فضایی شخصی، پایدار و قابل مالکیت
اما در کنار این خانه اصلی، یک لایه برای توزیع و کشف محتوا هم وجود دارد.
وقتی نویسنده یک مقاله بلند منتشر میکند، میتواند همزمان یک پست کوتاه در راستای همان مقاله منتشر کند.
این پست کوتاه:
این پستهای کوتاه وارد یک جریان اجتماعی سبک در پلتفرم میشوند؛ چیزی شبیه یک شبکه اجتماعی، اما با یک تفاوت مهم:
تمرکز آن روی هدایت کاربر به محتوا است، نه نگه داشتن او در یک فید بیپایان.
در این فضا کاربران میتوانند در بخش explore این پستهای کوتاه را ببینند و از آنجا وارد مقاله اصلی شوند.
در واقع این پستها مثل دروازههایی برای ورود به نوشتههای بلند هستند.
این ساختار باعث میشود ارتباط میان نوشتهها سادهتر شود.
وقتی نویسندهها:
این پستهای کوتاه میتوانند در شبکه دیده شوند و کاربران راحتتر مسیر میان مقالهها و نویسندههای مختلف را پیدا کنند.
در نتیجه محتوا دیگر در یک وبلاگ تنها باقی نمیماند، بلکه در یک:
شبکه از نوشتهها
جریان پیدا میکند.
در وبلاگ نسل سوم دو نوع انتشار در کنار هم وجود دارند:
این نوشتهها:
این پستها کمک میکنند:
به بیان ساده:
نوشته بلند هویت میسازد، پست کوتاه توزیع ایجاد میکند.
در وبها فقط به نویسنده فکر نشده است.
خوانندگان نیز بخش مهمی از این اکوسیستم هستند.
در بسیاری از سیستمهای قدیمی، تجربه خواندن چندان جدی گرفته نمیشد. معمولاً فقط صفحهای از آخرین پستها وجود داشت و کاربر باید خودش در میان آنها جستجو میکرد.
اما در وبلاگ نسل سوم، تجربه خواندن نیز اهمیت دارد.
بخش شبکه اجتماعی در وبها یک سیستم پویا برای کشف محتوا است که به خواننده کمک میکند نوشتههایی را پیدا کند که واقعاً به آنها علاقه دارد.
به مرور زمان، با توجه به رفتار خواندن کاربر، سیستم میتواند:
به بیان ساده:
در نهایت، وبلاگ نسل سوم تلاش میکند تعادل جدیدی ایجاد کند:
اگر:
وبلاگ نسل سوم دوباره تمرکز را به رابطه میان نویسنده و خواننده برمیگرداند.
webha.blog تلاشی است برای ساختن همین نسل جدید.
جایی که:
البته چند موضوع هست که باید در رابطه با آن ها بنویسم :
میتوانید به هر شکل که دوست دارید نظر خود را بنویسید ❤️ حتما پاسخ میدم.
]]>